Sylvain Camilleri - Franstalige laureaat

Sylvain Camilleri is Fransman en in 1983 in Marseille geboren. Hij woont sinds een jaar in Brussel en studeert te Louvain-la-Neuve.
Met veel zin voor humor stelt hij zich de verdwijning van België voor, niet ten gevolge van een scheiding tussen Vlamingen en Walen, maar door een reusachtige tsunami die Indonesië heeft overspoeld en een massale instroom van vluchtelingen naar ons land heeft meegebracht.
De jury werd bekoord door dit leuke en originele scenario, dat, in een andere tijd verplaatst, de belangrijke problemen van onze huidige wereld aansnijdt, zoals de opwarming van de aarde, de volksverhuizingen, integratie en interculturaliteit.

 

Belgindonesië


In 2030 zal België niet meer bestaan. Het zal niet van de kaart verdwijnen ten gevolge van een kernramp of ten gevolge van een definitieve scheiding tussen Vlamingen en Walen. Neen, het gaat om iets anders. Er zal zich een buitengewone, ja zelfs verbijsterende gebeurtenis voordoen.

 

In 2011 dreigt Indonesië door de grootste tsunami aller tijden onder het water te verdwijnen. De Verenigde Staten en China sluiten de ogen. Ze willen niet betalen om het Indonesisch grondgebied te redden, want alle wetenschappers zijn het erover eens dat er 200maal het bbp van beide landen samen nodig is om dit drama te voorkomen.


Europa, het oude continent, dat kan bogen op een nobele en sociale traditie, staat alleen tegenover die situatie. De 27 plegen overleg. Wat kunnen ze doen? Ze hebben geen geld, maar wel een hart. Gewoonlijk komen ze nooit tot overeenstemming, maar ditmaal zijn ze het over een zaak eens: de 200 miljoen Indonesiërs moeten verplaatst worden. Kunnen ze zomaar naar alle landen van de wereld worden uitgestuurd? Waardoor ze de grootste diaspora zullen vormen die ooit heeft bestaan? Op grond van hun zelfbestemmingsrecht weigeren de betrokkenen dit voorstel. Bij meerderheid wordt dan besloten dat België, als het hart van Europa, de Indonesiërs zal opvangen. De Vlamingen krijgen er 100 miljoen, de Walen eveneens 100 miljoen.

 

De Belgen protesteren uiteraard hiertegen, maar ze zijn gebonden door de ondertekende verdragen. Nadat ze zoveel geprofiteerd hebben van de Europese centen, moeten ze nu een tegenprestatie leveren. Het proces wordt in 2013 opgestart en in 2014 herinneren de Vlamingen en Walen zich al niet meer dat ze een hekel hebben aan elkaar. Zo is België, enkele jaren later, in 2023, Belgoindonesië geworden. Er zijn nu 2 koningen, 12 officiële talen, 25 erkende godsdiensten, er zijn veel gemengde koppels.  Wayan is de meest gekozen voornaam, de Mendoang is het nationaal gerecht geworden en niemand drinkt nog Chimaybier zonder het eerst met kokosmelk te hebben aangelengd. Vrijdag is niet meer alleen moskeedag, maar ook de heilige “friet-nasidag” voor het hele gezin en iedereen geniet van de weekeinden van drie dagen.

 

België bestaat niet meer, de levensstandaard is globaal afgenomen – toch voor de rijksten – want iedereen moet geholpen worden, maar de inwoners van het land zijn de gelukkigste ter wereld: ze hebben elkaar gered. De Belgen hebben de Indonesiërs van de verdrinkingsdood gered; de Indonesiërs hebben de Belgen uit hun passiviteit gehaald. De grootste MELTING POT ter wereld heeft aangetoond waartoe mensen in staat zijn.

 

En iedereen begrijpt dat datgene waarvoor men bang is, net dat is wat men het meest nodig heeft. Sinds deze ongeziene planetaire gebeurtenis hebben de Verenigde Staten hun grenzen opengesteld om alle Latijns-Amerikanen op te vangen, die er tegenop zien omdat ze zelf de Japanners willen opnemen. Canada wacht met ongeduld dat de noordpool smelt en Frankrijk en Duitsland zouden, naar men zegt, hun partnerschap nieuw leven willen inblazen door de Afrikanen op te vangen. Dezen zijn echter nog niet vastbesloten: ze hebben een beter voorstel van Rusland, dat hen beloofd heeft aan iedereen fietsen te schenken!

Ziedaar de wereld in 2030 !

  

Eef Briers (Eeland vzw) – Nederlandstalige laureate

Eef Briers is in 1987 in Genk geboren en schreef haar scenario « Even bijkletsen » in het raam van een stage die ze liep in de vzw Eeland te Genk. Ze zendt een « mentalmail » naar een vriendin die ze al lange tijd niet meer heeft gezien. Daarin vertelt ze welke veranderingen zich op aarde hebben voorgedaan, sinds haar vriendin naar de “Kroon” is verhuisd, de nieuwe virtuele wereld die de oude fysieke wereld overkoepelt.

De jury werd aangesproken door de heel futuristische en creatieve wijze waarop Eef de toekomst verbeeldde. Haar tekst, die tegelijk intimistisch en visionair is, behandelt uiteenlopende en belangwekkende thema’s.

 

Even bijkletsen

 

Van: Eef Briers (ebriers@mentalmail.air)
Verzonden: donderdag 29 april 2030 16:44:46
Aan: Veerle Jackers (vjackers@hotmail.com)

 

Hey Veerle, eindelijk nog eens nieuws van mij. Het is weer veel te lang geleden dat ik nog eens iets van mij heb laten horen.

 

Ik snap steeds meer waarom je ervoor gekozen hebt naar de Kroon te verhuizen. De virtuele laag die over de fysische wereld gelegd is neemt ons leven helemaal over. Ik voel me een monument met een naamkaartje onder. Sinds kort zijn wetenschappers op het bizarre idee gekomen een chip in de hersenmassa te bevestigen vanaf de geboorte en bij kinderen jonger dan 16. De chip leest de gedachten en overal staan sensoren die op die manier detecteren wat uw behoeften zijn en via een of ander hebbedingetje laten ze je weten waar je die behoefte kan bevredigen. Mijn dochtertje, Amber, is volledig ingeburgerd in dit tijdperk en wou per se meedoen aan de hype! Ik was er in eerste instantie tegen, maar aangezien deze technologische nieuwigheden toch steeds verder zullen evolueren heb ik toegegeven. Ik vrees echter dat ik er nooit aan zal wennen. Vorige week vloog ik samen met mijn dochter in mijn auto naar de winkelstraat op luchtweg E400. Nog niet goed aangekomen en de horloge van Amber begon te piepen. Ze drukte op enkele knopjes (ik snapte er niets van) en een holografisch informatiefilmpje kwam tevoorschijn “Op 1km van hier is je favoriete winkel H&M gelegen, als je binnen het uur bij ons bent krijg je 20% korting!”. Tja, uiteraard zijn we vlug een kijkje gaan nemen, maar niet te snappen hoe ze het geflikt hebben! 
 
Veerle ik mis je echt verschrikkelijk, en met momenten zou het leuk zijn om jou holografisch voor me te hebben! Jammer dat mensen op de Kroon nog geen augmented reality code hebben. Alhoewel de echte jij uiteraard nog beter is! Het gaat vaak door men gedachten om daar bij jouw op de tweede verdieping van de Aarde te komen wonen, zodat ik  nog even terug naar het oude kan! Zonder die laag technologie die hier overal aanwezig is. Terug simpel msn’en, Facebooken en mails sturen, enkel de lucht en het zonnetje zien wanneer je naar boven kijk in plaats van auto’s, winkels en de Kroon. Maar mijn dochter zou zich nooit kunnen aanpassen! 
 
Oh, ik heb een nieuwe vriend, Nicky! :-) Hij is enorm lief voor mij en ook mijn ouders vinden hem geweldig. Maar dat wist ik al voor ik met hem gesproken had natuurlijk. Ik heb hem ontmoet toen ik buiten kwam bij de Kinepolis. Aan zijn uiterlijk zag ik onmiddellijk dat het een leuke gast was, maar wispelturig en achterdochtig als ik ben (wat wel logisch is als je man je zomaar verlaten heeft), had ik mijn MultiPod even in zijn richting gehouden om alle info rondom hem te zien verschijnen. De MultiPod heb je nog gekend geloof ik, dat iPod-achtig dingetje waarmee je  onmiddellijk interactieve informatie bekomt van iedereen en alles rondom je. Het ding gaf aan dat hij single was en boven zijn hoofd zag ik een icoontje flikkeren wat betekende dat hij een goede match voor me was. Het percentage bleek 90% te zijn en de commentaren van zijn exen en vrienden zagen er ook heel goed uit. Maar hij had mij blijkbaar sneller gescreend dan ik hem, want hij stond al voor me terwijl ik zijn profiel nog aan het doornemen was met mijn mama, die op dat moment in de wachtzaal van de geheugenchirurg zat. (De geheugenchirurg voegt extra geheugen toe aan ons brein. Zo komen mensen
zonder chip aan extra geheugen.)  Op dat vlak is de technologie toch handig, want als ik de MultiPod niet had waren we allebei gewoon doorgelopen en hadden we elkaar misschien nooit gekend.
 
De Kinepolis is trouwens totaal veranderd. Het is een hele belevenis geworden, ook weer een nieuw technologietje dat ik fantastisch vind. We krijgen een pak aan met sensoren op (degene die gechipt zijn moeten simpelweg een soort van usb inpluggen) en spelen zelf mee in de film. Net als vroeger moet je gewoon kiezen welke film je wil “zien”, maar daarenboven moet je ook kiezen welk personage uit de film je wil zijn. In de zaal zitten we in supercomfortabele zetels en wanneer de film begint, ziet ieder zijn eigen versie. Door de sensoren voel je alles wat zich in de film afspeelt. De erotische scène had me al in de juiste stemming gebracht, ze was erg memorabel en zeer opwindend. Ik voelde elke aanraking: zijn lippen, handen, … heerlijk om in de armen te liggen van zo’n razend knappe en populaire acteur! ;-) 
 
Nu even iets anders: je weet toch dat ik wat sukkelde met mijn suikerspiegel, wel daar hebben ze nu een ideale oplossing voor. Een oplossing voor allerlei kwaaltjes zelfs. Er is een digitale HealthStore geopend waar je allerlei overheerlijke gerechten kan bestellen. Mijn lievelingsgerecht is het smart cakeje. Je gaat versteld staan van de werking ervan: in de winkel kan je een digitale healthmeter bestellen die je lichaamsstatus weergeeft en dat gelinkt wordt aan je medisch dossier. Als je iets bestelt in de HealthStore moet je gewoon even je healthmeter doorsturen en zeggen welk gerecht je graag zou willen. De HealthStore stelt het gerecht samen en mengt er de ingrediënten in die jij nodig hebt om je lichaamsstatus op peil te houden. En nu komt het! In plaats van de bestelling te leveren, wordt deze gewoon doorgestuurd naar een soort “printer”, die het voedsel voor je uitprint. Het eten smaakt iets anders dan wanneer je het gewoon klaarmaakt, maar het is toch enorm lekker! Zou helemaal niets voor u zijn denk ik!  Voor mij eerst ook niet hoor, maar eens geproefd was ik snel verkocht. 
 
Dit jaar is Amber naar de middelbare school gegaan waar ze kon kiezen tussen gewoon onderwijs of virtuele educatie. Uiteraard heeft ze gekozen voor het tweede en nu kan ze van thuis uit leren. Maar goed dat ze die keuze gemaakt heeft, want ze had een hekel aan school. Nu ze het in een virtuele schoolomgeving kan doen is ze erg gemotiveerd. Alles wat normaal door een leerkracht op een saaie manier verteld werd, wordt nu aangeleerd in bijna levensechte situaties. Net zoals in de cinema kan Amber in de virtuele wereld stappen, maar dan niet als een of andere actrice maar gewoon als zichzelf. In de virtuele schoolomgeving en het dorp zijn diverse bronnen beschikbaar. Zo is Amber al op de Titanic geweest en heeft ze het verhaal in levende lijve meegemaakt wat er voor zorgt dat ze alles veel beter onthoudt. Ze komt dan af en toe naar mij en begint er honderduit over te vertellen en zegt dan “dat wist je niet hè mama”. Ik vind het heel leuk dat ze dat doet en het is inderdaad zo dat ik veel dingen zelf niet eens wist, zo leer ik ook nog wat bij!   Ik heb voor haar een apart kamertje gemaakt zodat ze niet gestoord wordt, met een scherm zo groot en breed als de muur. Nicky heeft me goed geholpen met het inrichten van haar studiekamertje en hij helpt met plezier, niet met een lang gezicht zoals mijn man vroeger, echt een zaligheid! Hij maakt me zo gelukkig, Veerle! ^^ Amber spendeert nu het grootste deel van haar tijd in het studiekamertje maar ik merk dat ze op die manier veel meer opsteekt dan vroeger en dat ze zich een stuk zekerder voelt dankzij de reële situaties waar ze in terecht komt.
 
Maar genoeg over het leven hier, hoe vlot de vooruitgang op de Kroon? En hoe gaat het met u en Dieter? Nog steeds grote liefde hoop ik! Ben je ondertussen al van gedacht veranderd over eventuele kleine pamperkontjes bij jullie? Ik weet dat je schrik hebt dat je zoon of dochter zich niet zal kunnen aanpassen, eens alle technologie ook de Kroon overneemt, maar neem mijn dochter als voorbeeld. Zij zou zich geen wereld zonder kunnen voorstellen. En mijn dochtertje kan tegen die tijd zelf met de spaceshuttle tot bij u komen en jouw spruitje (en jullie erbij ;-)) met plezier wegwijs maken! Zoals Amber zo gek is van al die nieuwe dingen, krijgt ze dat die van u ook zonder problemen aangeleerd! Kinderen hebben niets liever dan allerlei nieuwe snufjes waar ze zich mee kunnen bezighouden.
 
Ik heb gehoord dat de spaceshuttle op 7 juli naar de Kroon gaat en ik zou je dan heel graag een bezoekje brengen want de volgende spaceshuttle is waarschijnlijk pas een jaar later. Die datum komt ook zeer goed uit omdat Amber dan vakantie heeft en Nicky kan ook meekomen, dan kan je hem ook ontmoeten! Je laat me maar weten wat je er van vindt, ik kijk er alvast enorm naar uit! 
 
Lieve knuffel van je vriendin hierbeneden

 

Eef

  

Grégoire Wastelain – Franstalige genomineerde

In 1991 te Namen geboren

 

Geen overeenstemmende informatie gevonden, …

 

Lieve jongen,
Op jouw leeftijd keek ik hoopvol uit naar de toekomst. Internet beleefde gouden tijden. Alles was open en vrij. Onbeperkte kennis lag slechts een muisklik ver: geschiedenis, cultuur, uitwisselingen…

 

Ik weet het, mijn uur is eindelijk gekomen. Ik ga weg, maar eerst moet je weten hoe de wereld vroeger was.
Op dit ogenblik zijn we met vijfentwintig miljard mensen op aarde, maar toen waren we viermaal minder talrijk. We hadden ruimte en liepen vrij rond. We hadden toegang tot allerhande informatie. Internet bestond natuurlijk, maar was niet de enige informatiebron. Er was nog een andere: het boek, dat samengesteld was uit een aantal “papieren” vellen, zoals die welke je nu in je handen hebt, waarop ik je dit schrijf.

 

Want indertijd, toen er nog bomen waren (herinner je, je hebt er enkele gefossiliseerde exemplaren van gezien in de serres te Laken), werd vrijwel alles op papier gedrukt. De bomen leverden de grondstof  om papier te maken. De meeste mensen bezaten stapels boeken, die bedrukt waren met teksten, soms zeer oude, het was een beetje de geschiedenis van de wereld, een beetje mijn geschiedenis…

 

We hadden plaats om ze te bewaren, grote ruimten enkel en alleen voor boeken, beeld je dat eens in!

Toen kwamen de rampen op ons af, kou, ijs, honger. We hebben gereageerd. We verwarmden ons met aardolie, maar die werd zeldzaam. Aardolie stoken werd een ongehoorde luxe, en gevaarlijk voor iedereen. Inderhaast werd een eenvoudige en domme oplossing gevonden: alle bomen in de hele wereld moesten worden gekapt. Zo verdwenen de wouden van de aarde. Maar de kou werd nog heviger. Dan besloot men de boeken te verbranden. We hadden ze toch niet meer nodig. Ze zouden ons helpen de strenge winters te overleven.

 

We verplaatsten ons steeds minder, het hoefde ook niet. We konden nog altijd communiceren, ons vermaken en zelfs leren. Het was nieuw, maar allemaal zo aantrekkelijk. Je ouders, zoals jijzelf trouwens, hebben zich dankzij internet ontwikkeld, met hun altijd beschikbare leraar, wanneer ze maar wensten.

 

De teksten, de werken van alle schrijvers ter wereld, van de onbekendste tot de beroemdste, werden dankzij de digitalisering uit de vlammenzee gered. Alle leraars Frans moesten aan die gigantische, maar boeiende onderneming meewerken. Bedenk even, Voltaire, Rousseau, Hugo redden…. Maar ik wijd uit, ik weet dat je ze niet kent. Ze waren daar allemaal, binnen handbereik, intact.

 

Maar al vlug werden sommige auteurs onvindbaar, alsof ze nooit waren overgeschreven, alsof ze nooit bestaan hadden. Ik dacht dat het een computerprobleem was. Bovendien waren er slechts weinigen van ons die er zich bewust van waren... zo druk hadden we het, zo verstrooid waren we. Urenlang waren we met onlinespelletjes bezig. Het gebeurde ongemerkt.

 

Later, toen je ouders adolescenten geworden waren, op de leeftijd dat men zich zoveel vragen stelt, wilde ik hen de grote filosofen laten ontdekken en toen begreep ik tot mijn ontsteltenis dat we alles verloren hadden. Dat ze ons alles ontnomen hadden. Zelfs hun naam was verdwenen, in rook opgegaan.

 

Bij elke zoekactie antwoordde de computer steeds hetzelfde : geen overeenstemmende informatie gevonden,  geen overeenstemmende informatie gevonden,  geen overeenstemmende informatie gevonden… 


Het spijt me.


Je grootvader,
Grégoire.

  

Delphine Bastien (JAVI-TV) – Nederlandstalige genomineerde

Gent

De film

  

 

Ludovic Bontemps (Lubrick Production) – Bijzondere vermelding

In 1997 te Brussel geboren

De film